นิทานเรื่อง พร้าวนกคุ่ม

นิทานเรื่อง พร้าวนกคุ่ม

วันก่อนเดินเข้าสวนยางไปพบกับต้นไม้ที่ทำให้คิดถึงวัยเด็กมากๆ นั่นคือต้นพร้าวนกคุ่ม ต้นไม้วิเศษที่หลายคนอาจไม่รู้จัก ก่อนแนะนำต้นไม้ขอเล่านิทานให้ฟังก่อนเลย นิทานเรื่องพร้าวนกคุ่ม (ขอเล่าเป็นภาษาใต้นะครับ)

แรกนู่นานแล้วชายคนหนึ่งเขาไปเที่ยวป่า เดินจนเหนื่อยเลยเที่ยวเก็บของป่ากินไปเรื่อยๆ โลกนู่โลกนี่ลุยเสียแหม็ด กินไปมากๆ เลยโร้สึกอยากน้ำแกเดินไปพบหนำชาวบ้านเข้าพอดี

เลยไปขอน้ำเขากินเจ้าเรินกะใจดีตักมาให้เต็มพรกเลย พอยกน้ำกินเท่านั่นแหละแกรับโร้ได้เลยว่านี่ไม่ใช่น้ำธรรมดาเพราะมีรสหวาน ถามเจ้าเรินว่ายกน้ำไหรมาให้นิ

เจ้าเรินบอกน้ำเปลานี่แหละฝนตกวาซือโส้ไว้เต็มเนียงเลย แกว่าถ้าพันนั้นนี่คือพรกวิเศษใสน้ำกินแล้วหวาน ยังเบี้ยเท่าใดชักแหม็ดเป้าเลยขอซื้อพรกหนวยนี่เสียงว่าอีพาไปไว้ตกน้ำให้เมียกิน

พอหลบถึงบ้านแกแขบถือพรกไปตักน้ำให้เมียทันทีกะว่าเมียต้องเซอร์ไพรส์แน่ๆ พอเมียกินแกถามทันทีน้ำหรอยม่ายน้อง เมียตอบ "น้ำในโอ่งใส่พรกนิมันอีหรอยกับผีไหรอ่ะ"

แกว่าไม่หรอยพรื่ออดสาแคว็กเบี้ยแหม็ดเป้าซื้อมาตั้ง 70 บาท เมียได้ยินซัดกับพรกพร้อมน้ำผางเข้าตรงหน้าโพพอดี "พรกข้าวหมาเซ้อมาบ้าพรื่อหนวย70" พร้อมดาเป็นอัลบั้มแบบผัวฟังไม่ทันเลย

ถึงหัวโบ้งพรื่อแกกะยังข้องใจเหลยหยิบพรกมายกน้ำซดแล อ้าวเบอะมันไม่หวานแสดงว่าโต้แกนั่นหกกู แขบถือพรกหลบไปหาเจ้าเรินในปาทันที

ไปถึงโดดขึ้นนอกชานบอกเอาพรกสูหลบไปแล้วเอาเบี้ยกูมา เจ้าเรินว่าพรื่อหล่าวแรกนู่เราไม่ขายงวนอี้เอาพักเดียว แกเลยเล่าให้ฟัง เจ้าเรินจึงถามว่าแล้วเติ้นกินไหรมามั่งในปานั้น

แกว่ากินหลายสิงแตหลังเพื่อนคือ โลกไหรโฉ้หนวยเอียดๆ ดอกเหลืองๆ ต้นไม่ใหญ่ใบเป็นทาง รสชาติหวานๆ เปรี้ยวๆ เจ้าเรินว่า อ้อตัวไปกินพร้าวนกคุ่มมาแร่ะ เวลากินน้ำมันจะหวานติดคอ

ทีนั่นแหละแกถึงบางอ้อขอเบี้ยหลบคืนพรกให้พร้อมยืมมีดตัดยางหอนหัก เจ้าเรินถามว่าเอาไปทำไหรหล่าว แกว่า "พาขุดพร้าวนกคุ่มไปโปลกข้างเรินให้เมียกินแร่ะเดียวมันอีหาว่าเราหกมันหล่าว"

จบแค่นี้พอพิมพ์กันแข็ดมือแล้วพี่น้องเหอ

ต้อม รัตภูมิ จำเรื่องคนแต่แรกมาเล่า *พร้าวนกคุ่ม มีสรรพคุณพิเศษคือ ลูกแก่เต็มี่รสชาติจะหวานๆ เปรี้ยวๆ และเมื่อกินเข้าไปแล้วหากกินน้ำหรืออะไรตามหลังจะมีรสหวานติดคออยู่ด้วย ต้นไม้ชนิดนี้จึงได้ชื่อว่าต้นไม้วิเศษ

ปล.พร้าวนกคุ่ม หาได้ตามหวางยางรกๆ หรือในป่าที่มีความชื้น ดอกสีเหลือง ต้นไม่ใหญ่ ใบเป็นทาง ถ้าพบที่ไหนเก็บกินได้ครับรับรองว่าหรอยนิ