ศิษย์เก่า มรภ.สงขลา เชิดชู ป๋าเปรม เล่าเรื่องราวสุดซาบซึ้ง จาก นศ.ทุน สู่ผู้ได้รับนามสกุล เครือเปรม

“ชัยเดช” ศิษย์เก่าดนตรีไทย มรภ.สงขลา เชิดชูเกียรติพลเอก เปรม วีรบุรุษคนดีในดวงใจ เผยเรื่องราวความประทับใจ จากจุดเริ่มต้นนักศึกษาทุนมูลนิธิฯ สู่ผู้ได้รับนามสกุล “เครือเปรม”

นายชัยเดช เครือเปรม (ชื่อ-สกุลเดิม อภิเชษฐ์ เครือจันทร์) ศิษย์เก่าศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาดนตรีไทย มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา (มรภ.สงขลา) ปัจจุบันประกอบอาชีพข้าราชการครู โรงเรียนบ้านนาใหญ่ อ.พุนพิน จ.สุราษฎร์ธานี เปิดเผยว่า ย้อนไปเมื่อปี พ.ศ. 2553 เขาเข้าเป็นนักศึกษาคณะศิลปกรรมศาสตร์ มรภ.สงขลา ต่อมาในปี พ.ศ.2554 ทางมหาวิทยาลัยคัดเลือกนักศึกษาเพื่อเข้ารับทุนมูลนิธิพลเอก เปรม ติณสูลานนท์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา ตัวเขาจึงสมัครและได้รับพิจารณาคัดเลือกเป็นหนึ่งในนักศึกษาทุนของทางมูลนิธิฯ ซึ่งทำให้เขามีโอกาสร่วมต้อนรับและส่งป๋าเปรม ที่ท่าอากาศยานนานาชาติหาดใหญ่ เมื่อครั้งเดินทางมาปฏิบัติภารกิจ ณ จ.สงขลา และได้รับโอกาสไปต้อนรับที่บ้านติณสูลานนท์ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ได้รู้จักและได้ใกล้ชิดกับประธานองคมนตรีและรัฐบุรุษของเมืองไทย

นายชัยเดช กล่าวว่า ผศ.ดร.ไพโรจน์ ด้วงวิเศษ อธิการบดี มรภ.สงขลา ในขณะนั้น และประธานมูลนิธิพลเอก เปรมฯ ได้กราบเรียนเชิญป๋าเปรม มาแสดงปาฐกถาให้นักศึกษาฟังในหัวข้อหนทางที่ควรไป และได้สอนถึงการทำความดีของคนดีโดยยกหลักคำสอนสัปปุริสธรรม 7 คือ การเป็นผู้จักเหตุ รู้จักผล รู้จักตน รู้จักประมาณ รู้จักกาล รู้จักชุมชน รู้จักบุคคล ส่วนครั้งที่สองป๋ามาปาฐกถาเรื่องการทำความดีและการรักษาความดี ป๋าสอนว่าการทำความดีนั้นทำยาก แต่การรักษาความดีนั้นยากกว่า ซึ่งในครั้งนี้เองเขาได้รับคัดเลือกจาก ผศ.นิตยา ธัญญพาณิชย์ รองอธิการบดี มรภ.สงขลา ในขณะนั้น และรองประธานมูลนิธิฯ ผู้อยู่เบื้องหลังในการสนับสนุนส่งเสริมให้นักศึกษาทำความดีตามแบบป๋า และได้ให้เขาเป็นตัวแทนนักศึกษา ขึ้นกล่าวรายงานการทำความดี เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เขามีความมุ่งมั่นตั้งใจในการทำความดี

ทั้งนี้ จากการได้มีโอกาสติดตามป๋าไปปฏิบัติภารกิจ ทำให้ได้เห็นคุณธรรมที่ปรากฏในทุกที่คือ ความเมตตา ป๋ามีเมตตาต่อเด็กๆ ทุกคน มีครั้งหนึ่งป๋าเดินทางไปค่ายเยาวชนรักษ์พงไพรบ้านโตนงาช้าง เมื่อไปถึงมีเด็กนักเรียนผู้หญิงกล่าวรายงานกิจกรรมให้ป๋าฟัง แต่ด้วยความประหม่าตื่นเต้นทำให้รายงานติดๆ ขัดๆ และหยุดชะงักไป ผู้ใหญ่หลายท่านลุ้นเอาใจช่วยนักเรียนไปตามๆ กัน ท่ามกลางอากาศและแสงแดดที่ร้อน แต่เมื่อหันไปมองใบหน้าของป๋า ท่านมองดูเด็กคนที่รายงานด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมด้วยเมตตา ป๋ายืนฟังจนนักเรียนรายงานและร้องเพลงจนจบ ปรบมือและชวนพูดคุยให้กำลังใจเด็กๆ นับเป็นเมตตาจากหัวใจของท่านจริงๆ ท่านจดจำชื่อคนและทักทายได้อย่างแม่นยำ และมักสอบถามความเป็นอยู่ของคนเหล่านั้นอย่างใส่ใจทุกรายละเอียด

อีกเรื่องที่ได้สัมผัสคือความจงรักภักดี ครั้งหนึ่งตัวเขามีโอกาสได้เข้าพบป๋า และในเย็นวันนั้นท่านกำลังดูโทรทัศน์อยู่ เมื่อเพลงชาติไทยดังขึ้น ป๋าก็ลุกขึ้นยืนตรงหันหน้าไปทางห้องพระ ซึ่งมีรูปหล่อเคารพของสมเด็จพระบูรพกษัตริย์ประดิษฐานอยู่ เมื่อเพลงจบท่านโค้งคำนับและนั่งตามเดิม ซึ่งหลายคนๆ เมื่ออยู่ในบ้านอันเป็นที่รโหฐาน น้อยคนนักที่จะลุกขึ้นยืนตรง และในขณะนั้นได้มีการเปิดเพลงในหลวงของแผ่นดินต่อจากเพลงชาติไทย ท่านฟังด้วยความตั้งใจและพูดว่า “เพลงนี้คนไทยต้องร้องให้เป็น พระองค์ท่านมีบุญคุณมาก” ครั้งหนึ่งเขาได้สนทนากับป๋า แต่เผลอพูดชื่อพระนามแบบสั้นๆ ป๋าบอกว่า “ต้องเรียกให้ถูกต้อง ให้สมพระเกียรติ” แล้วป๋าก็เอ่ยพระนามที่ถูกต้องให้ฟัง เรื่องบางเรื่องในบางครั้งเราอาจมองว่าเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่เป็นไร แต่สำหรับป๋าแล้วการถวายความจงรักภักดีคือสิ่งที่สำคัญสูงสุด ดังคำสอนและการปฏิบัติเป็นแบบอย่างประจักษ์ต่อสายตาคนไทยเสมอมา